Πόσο μοιάζει η Τζάσμιν με την Μπλανς ΝτιΜπουά;

Σκόρπιες σκέψεις γύρω από το Λεωφορείον ο Πόθος και τη Θλιμμένη Τζάσμιν.

Από τη γωνία του δρόμου εμφανίζεται η Μπλανς, κρατώντας μια βαλίτσα. Στο πρόσωπό της κατάπληξη και δυσπιστία. Η εμφάνισή της έρχεται σε χτυπητή παραφωνία με το περιβάλλον.

Αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση της Μπλανς Ντιμπουά. Μια γυναίκα, κάπου ανάμεσα στα τριάντα και τα σαράντα, φίνα και εύθραυστη. Είναι ευαίσθητη και τα νεύρα της σε κακή κατάσταση. Επιβιβάζεται στο λεωφορείο με το όνομα Πόθος και επισκέπτεται στα ξαφνικά την αδερφή της Στέλλα στη Νέα Ορλεάνη. Εξαρχής δεν κρύβει την ταραχή της μπροστά σε όσα αντικρίζει: τη φτωχική γειτονιά, το απλό σπίτι, τον άντρα της τον Στάνλευ με τα ζωώδη ένστικτα. Προσπαθεί, ωστόσο, να κρύψει πολύ καλά τα  δικά της μυστικά. Οι απώλειές της, τα χτυπήματα στο πρόσωπο και στο κορμί αλλά και η κλονισμένη ψυχική της κατάσταση δεν αργούν να αποκαλυφθούν με τον πιο τραγικό τρόπο. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, πάντως, η Μπλανς διψάει για αγάπη και προσοχή.

Διαβάστε περισσότερα “Πόσο μοιάζει η Τζάσμιν με την Μπλανς ΝτιΜπουά;”

Διαβάζοντας Alice Munro

“Ακόμα της έλειπε εκείνη η συγκεκριμένη αυθόρμητη αίσθηση ευτυχίας, όμως είχε μια ανάμνηση για το πώς ήταν.”

Για όσους στέκουν δύσπιστοι απέναντι στα διηγήματα – όπως και εγώ λίγο ή πολύ πριν τον Raymond Carver – μια γνωριμία με το έργο της Alice Munro ίσως τους κάνει να αλλάξουν γνώμη. Μεστή, λιτή και απλή, αλλά πάντοτε τολμηρή, καταπιάνεται με τον άνθρωπο και τα πιο βαθιά του ένστικτα και συναισθήματα και σε κερδίζει αναπάντεχα εύκολα.

Διαβάστε περισσότερα “Διαβάζοντας Alice Munro”