Manhattan Transfer, John Dos Passos

Οι δύο όψεις του αμερικανικού ονείρου.

Το 1925 δημοσιεύτηκε το Manhattan Transfer. Συγγραφέας του ο John Dos Passos, εκπρόσωπος της “Χαμένης Γενιάς” των αμερικανών πεζογράφων, ο οποίος γεννήθηκε στο Σικάγο το 1896 και ο πατέρας του ήταν αμερικανο-πορτογαλικής καταγωγής. Θέμα του βιβλίου ο αμερικανικός τρόπος ζωής, πριν από την έκρηξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του τριάντα.

Διαβάστε περισσότερα “Manhattan Transfer, John Dos Passos”

Σιττ Μαρί Ροζ, Etel Adnan

Πώς να γιατρέψεις τη μνήμη;

Το βιβλίο Σιττ Μαρί-Ροζ δεν το διάλεξα. Κατά κάποιον τρόπο με διάλεξε. Έφτασε ταχυδρομικά στο σπίτι μου ένα γκρίζο πρωινό, μαζί με κάποια ακόμα βιβλία. Εντυπωσιάστηκα από το εξώφυλλο – έργο της Etel Adnan – και το περιεργάστηκα για λίγο. Τοποθέτησα το βιβλίο σε ένα ράφι και υποσχέθηκα ότι θα επιστρέψω.

Μετά από αρκετό καιρό, λοιπόν, επέστρεψα και διάβασα ένα υπέροχο βιβλίο. 

Διαβάστε περισσότερα “Σιττ Μαρί Ροζ, Etel Adnan”

Πόσο μοιάζει η Τζάσμιν με την Μπλανς ΝτιΜπουά;

Σκόρπιες σκέψεις γύρω από το Λεωφορείον ο Πόθος και τη Θλιμμένη Τζάσμιν.

Από τη γωνία του δρόμου εμφανίζεται η Μπλανς, κρατώντας μια βαλίτσα. Στο πρόσωπό της κατάπληξη και δυσπιστία. Η εμφάνισή της έρχεται σε χτυπητή παραφωνία με το περιβάλλον.

Αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση της Μπλανς Ντιμπουά. Μια γυναίκα, κάπου ανάμεσα στα τριάντα και τα σαράντα, φίνα και εύθραυστη. Είναι ευαίσθητη και τα νεύρα της σε κακή κατάσταση. Επιβιβάζεται στο λεωφορείο με το όνομα Πόθος και επισκέπτεται στα ξαφνικά την αδερφή της Στέλλα στη Νέα Ορλεάνη. Εξαρχής δεν κρύβει την ταραχή της μπροστά σε όσα αντικρίζει: τη φτωχική γειτονιά, το απλό σπίτι, τον άντρα της τον Στάνλευ με τα ζωώδη ένστικτα. Προσπαθεί, ωστόσο, να κρύψει πολύ καλά τα  δικά της μυστικά. Οι απώλειές της, τα χτυπήματα στο πρόσωπο και στο κορμί αλλά και η κλονισμένη ψυχική της κατάσταση δεν αργούν να αποκαλυφθούν με τον πιο τραγικό τρόπο. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, πάντως, η Μπλανς διψάει για αγάπη και προσοχή.

Διαβάστε περισσότερα “Πόσο μοιάζει η Τζάσμιν με την Μπλανς ΝτιΜπουά;”

Διαβάζοντας Alice Munro

“Ακόμα της έλειπε εκείνη η συγκεκριμένη αυθόρμητη αίσθηση ευτυχίας, όμως είχε μια ανάμνηση για το πώς ήταν.”

Για όσους στέκουν δύσπιστοι απέναντι στα διηγήματα – όπως και εγώ λίγο ή πολύ πριν τον Raymond Carver – μια γνωριμία με το έργο της Alice Munro ίσως τους κάνει να αλλάξουν γνώμη. Μεστή, λιτή και απλή, αλλά πάντοτε τολμηρή, καταπιάνεται με τον άνθρωπο και τα πιο βαθιά του ένστικτα και συναισθήματα και σε κερδίζει αναπάντεχα εύκολα.

Διαβάστε περισσότερα “Διαβάζοντας Alice Munro”

Τα βιβλία του Νοέμβρη και ένα τραγούδι

“Τα καλύτερα βιβλία είναι εκείνα που μας λένε αυτά που ήδη ξέρουμε.”
George Orwell

Ο Νοέμβρης έφερε τα πρώτα κρύα, ένα δεύτερο lockdown και πολύ ελεύθερο χρόνο για διάβασμα. Δύο βιβλία, ωστόσο, από όλα όσα διάβασα -και ήταν αρκετά- κατέλαβαν ξεχωριστή θέση μέσα μου, για διαφορετικούς λόγους το καθένα.

Διαβάστε περισσότερα “Τα βιβλία του Νοέμβρη και ένα τραγούδι”

Κουβερτούρα για τα μικρά βιβλιοπωλεία

“Κάπου στην Αθήνα υπάρχει ένας άγνωστος φίλος, που θα διαλέξει το επόμενο βιβλίο σου.”

Μπορεί ένα παιχνίδι ανάμεσα σε άγνωστους που αγαπούν το βιβλίο να είναι την ίδια στιγμή και ένας τρόπος στήριξης των βιβλιοπωλείων; Φυσικά και μπορεί! Η Κουβερτούρα μπήκε δειλά στη ζωή μας μόλις πριν ενάμιση μήνα. Παρ’ όλα αυτά έχει ήδη καταφέρει να συγκεντρώσει περίπου 1700 συμμετοχές. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. 

Διαβάστε περισσότερα “Κουβερτούρα για τα μικρά βιβλιοπωλεία”

Ελέφαντας, Raymond Carver

“Μπορεί να ξαναγυρίσεις μια μέρα, λέει, μπορεί και όχι. Αυτό θα διαλυθεί σιγά σιγά, ξέρεις. Πολύ σύντομα θ’ αρχίσεις και πάλι να αισθάνεσαι άσχημα. Μπορεί απ’ αυτό να βγει ένα ωραίο διήγημα, λέει.”

Ο Raymond Carver έχει την ικανότητα να φτιάχνει διηγήματα από φαινομενικά μικρά πράγματα. Με μια πρώτη ματιά οι ιστορίες του δεν έχουν τίποτα το βαρύγδουπο, δεν συμβαίνουν σπουδαία πράγματα σε αυτές. Ωστόσο, η καρδιά χτυπά λίγο πιο γρήγορα κάθε φορά που τον διαβάζω. Έχει αυτό τον μαγικό τρόπο να περιγράφει τις σιωπές. Και αυτές οι σιωπές λένε όσα θα έλεγε κάποιος άλλος σε ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα. Κάποια από τα διηγήματά του μου φέρνουν στο νου τον Wim Wenders και την ατμόσφαιρα της ταινίας Paris, Texas (1984) που τόσο αγαπώ.

Διαβάστε περισσότερα “Ελέφαντας, Raymond Carver”

Ο μαγικός κόσμος του Wilhelm Busch

Ένα ταξίδι στον κόσμο του Wilhelm Busch, σήμερα γνωστού ως πρωτοπόρου των κόμικς, με αφορμή την έκδοση της νουβέλας “Η πεταλούδα”.

Διαβάστε περισσότερα “Ο μαγικός κόσμος του Wilhelm Busch”

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει, Luis Sepúlveda

Γράφει η Χριστίνα Λαζούρα*

Μπαίνω στο σπίτι, παρατηρώ αριστερά τη βιβλιοθήκη, βγαίνω – πάλι τα ίδια. Ο θησαυρός που έχει μείνει σε αυτά τα ράφια λόγω μετακομίσεων, μου δίνει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να ανακαλύπτω ένα καινούριο κόσμο. Και στο πατρικό μου ακόμα είχα την αίσθηση, κάθε φορά που συναντούσα τα τεράστια ράφια, πως κατοικούσα σε μία βιβλιοθήκη. Κι όταν είσαι μικρός, όλα αυτά φαντάζουν ακόμα πιο σπουδαία και στέκεσαι να τα κοιτάς με δέος. Εγκυκλοπαίδειες, βιβλία βαριά, μεγάλα, άχαρα σχετικά, αλλά στιβαρά με περιεχόμενο που «δεν θα καταλάβαινες ούτε σε χίλια χρόνια». Για αυτό, ίσως, χαίρομαι λίγο περισσότερο όταν σε αυτές τις βιβλιοθήκες σήμερα συναντώ τρυπωμένα «παιδικά βιβλία». Που μεταξύ μας, κάθε άλλο παρά παιδικά δεν είναι. Τουλάχιστον με την ευρεία σημασία που έχουν σήμερα.

Διαβάστε περισσότερα “Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει, Luis Sepúlveda”

Η αφηγήτρια ταινιών, Hernán Rivera Letelier

Η αφηγήτρια ταινιών είναι ένα βιβλίο που το διαβάζεις μέσα σε λίγες ώρες. Σχεδόν απνευστί. Τα συναισθήματα που σου αφήνει είναι ανάμεικτα και πολλά. Οι λόγοι για να διαβάσει κάποιος το μικρό διαμαντάκι του Hernán Rivera Letelier, που κυκλοφόρησε πέρυσι από τις εκδόσεις Αντίποδες, σε μετάφραση της Λένας Φραγκοπούλου, είναι πολλοί.

Διαβάστε περισσότερα “Η αφηγήτρια ταινιών, Hernán Rivera Letelier”