Η αλεπού, D.H. Lawrence

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί συχνά μεγαλώνοντας διαβάζουμε λιγότερο κλασικά μυθιστορήματα, γιατί κατά κάποιο τρόπο τα αποφεύγουμε. Η ανάγνωση της Αλεπούς (1923), του D.H. Lawrence, μου θύμισε τον λόγο. Τέτοιου είδους κείμενα, πολλές φορές, τα ξεχωρίζεις, τα προσέχεις, τα διαβάζεις με πολύ ενδιαφέρον αλλά δεν καταφέρνεις να συνδεθείς παραπάνω μαζί τους γιατί μοιάζουν κάπως ξένα. Ωστόσο δεν μπορείς να παρά να τα θαυμάζεις, όπως έκανες και όταν ήσουν μικρότερος και ανακάλυπτες τον κόσμο μέσα από αυτά.

Διαβάστε περισσότερα “Η αλεπού, D.H. Lawrence”

Λάννυ, Max Porter

“Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται περισσότερη υπομονή, μια ιδέα ή μια ελπίδα;”

O Λάννυ είναι ένα παιδί. Είναι μια ιδέα, ένας φόβος, μια ελπίδα. Είναι ένα φανταστικό ον και παράλληλα ένα πολύ πραγματικό πλάσμα που ζει δίπλα μας, μέσα μας. Είναι ένα σχέδιο, μια ζωγραφιά ή μια καρικατούρα. Και το βιβλίο του Porter είναι ακόμα μια φορά μια ευχάριστη έκπληξη. Είναι ένα δράμα, ένα παραμύθι, μια αλληγορία, ένα έργο τέχνης, μια μουσική πράξη, ένα θεατρικό δρώμενο, ένα παιχνίδι, ένα ποιητικό σύμπαν. Είναι όλα και τίποτα από αυτά.

Διαβάστε περισσότερα “Λάννυ, Max Porter”

Μέση Αγγλία, Jonathan Coe

Ο φετινός Αύγουστος ήταν περίεργος, με τα πάνω του και (κυρίως) τα κάτω του.  Όπως, σχεδόν, όλος ο χρόνος που διανύουμε. Προσωπικά, είχα την τύχη να τον περάσω διαβάζοντας ένα εξαιρετικό βιβλίο, την Μέση Αγγλία, το τελευταίο μυθιστόρημα του Jonathan Coe που κυκλοφόρησε πέρυσι από τις εκδόσεις Πόλις.

Διαβάστε περισσότερα “Μέση Αγγλία, Jonathan Coe”