Μια σημείωση για τον Julio Cortázar

«Όποιος δεν έχει διαβάσει Cortázar είναι καταδικασμένος».

Pablo Neruda

Ο χρόνος είναι αυτό το δειλό γκρίζο

σφυρίζοντας εκεί χωρίς να κάνει τίτοτα.

Ψάχνοντας για ένα συγκεκριμένο ποίημα του Julio Cortázar ξεκίνησα να διαβάζω τα ποιήματα της συλλογής η σύνθλιψη των σταγόνων, από τη Μικρή Βιβλιοθήκη των εκδόσεων Biblioteque. Δεν το εντόπισα εκεί, ωστόσο κατέληξα να το κουβαλάω κάθε μέρα μαζί μου, αν και είναι πολύ μικρή η συλλογή, αν και την διάβασα σχεδόν ολόκληρη με το που βρέθηκε στα χέρια μου, αν και ποτέ δεν έχω χώρο στη τσάντα μου… Καιρό είχα να διαβάσω ποιήματα ξανά και ξανά…

Θα μου άρεσε να πίστευες

πως αυτό είναι το γελοίο παιχνίδι

των επανορθώσεων

με το οποίο παρηγορούμαι

στην απόσταση.

Συνέχισε λοιπόν χορεύοντας

στον καθρέφτη του άλλου σώματος

αφού θα έχεις πια χαμογελάσει

μόλις

για μένα.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι IMG_20220905_132558-01.jpegΣτο Στίγμα του μεταφραστή Βασίλη Λαλιώτη διαβάζω ότι ο Cortázar αντιμετώπιζε με ντροπή τη γραφή της ποίησης, αν και τη θεωρούσε το κορύφωμα της τέχνης του λόγου. Η ποίησή του, όταν αργοπορημένα κατάφερε να την κυκλοφορήσει, χαρακτηρίστηκε «συγκινητικά αποτυχημένη». Καθόλου σημασία, κατά την άποψή μου, δεν έχει. Γιατί τα ποιήματά του, για τους δυσέρωτες, το ανεκπλήρωτο και όλα τα άλλα, έχουν κάτι το σαρωτικά εθιστικό. Νιώθεις τον έρωτα ακόμα και αν δεν είσαι ερωτευμένος.

Lo que me gusta de tu cuerpo es el sexo.

Lo que me gusta de tu sexo es tu boca.

Lo que me gusta de tu boca es la lengua.

Lo que me gusta de tu lengua es la palabra.

/

Αυτό που μου αρέσει από το σώμα σου

είναι να κάνεις έρωτα.

Αυτό που μου αρέσει από τον έρωτα

είναι το στόμα σου.

Αυτό που μου αρέσει από το στόμα σου

είναι η γλώσσα.

Αυτό που μου αρέσει από τη γλώσσα

σου είναι η λέξη.

Τελικά, το ποίημα που έψαχνα μανιωδώς το βρήκα στην μικρή συλλογή, των ίδιων εκδόσεων, με τίτλο Εξ ‘όνυχος τον Λέοντα & Ποιήματα για την Κρις, από τη σειρά Ποίηση Γυμνή. Και αφού έφτασα μέχρι εκεί, δεν κατάφερα να αντισταθώ και σαφώς αγόρασα και το Μαύρο στο 10, όλα σε μετάφραση Βασίλη Λαλιώτη.

ΥΓ: Συνήθως, για αδιευκρίνιστο λόγο, η ποίηση με «σώζει». Έρχεται όταν είμαι ανήμπορη να εκτιμήσω ή να καταλάβω οτιδήποτε άλλο. Είναι απλή, γυμνή και άμεση. Σε δέχεται με όλο σου το φορτίο και πολύ ευγενικά, αθόρυβα, προσφέρεται να το κουβαλήσει για ένα –όποιο- διάστημα.

Info
Στέγη biblioteque
Θεμιστοκλέους 76

Εξάρχεια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *