Αλλαγή: Μέθοδος, Édouard Louis

Για τον Εντουάρ Λουί διάβαζα και άκουγα πολύ καιρό να μιλούν. Αναγνώστες εκστασιασμένοι αλλά και όχι. Κριτικές θερμές αλλά και όχι. Και εγώ απλά τον προσπερνούσα. Ώσπου έφτασε η στιγμή να τον γνωρίσω. Και να αποκτήσω μετά από καιρό – ο Raymond Carver νομίζω ήταν ο τελευταίος – έναν ακόμα αναγνωστικό εθισμό. Βρέθηκα να διαβάζω το βιβλίο του μέσα σε τρεις ημέρες. Θα μπορούσα και σε τρεις ώρες. Θα ήθελα να κρατήσει χρόνια η ανάγνωση. Πονούσε και απελευθέρωνε την ίδια στιγμή.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ο Εντουάρ Λουί γράφει για τον εαυτό του. Στο τελευταίο του βιβλίο παρακολουθούμε τον αγώνα του, γιατί για αγώνα πρόκειται, να αλλάξει τη ζωή του: να φύγει από το χωριό και να ζήσει κάπου μακριά, να ζήσει αλλιώς. Μετακομίζει για να φοιτήσει στο λύκειο και έρχεται σε ρήξη με τους γονείς του για να απελευθερωθεί από το παρελθόν, για να συμφιλιωθεί με το σώμα του, για να πετάξει από πάνω του όλη τη θλίψη του κόσμου.

"Οι πρώτες μέρες στο λύκειο ήταν οι πρώτες μέρες της ζωής που πέρασα μακριά σου. Προσπαθώ να θυμηθώ. Εκεί κατάλαβα πως υπήρχαν μορφές απόστασης πολύ πιο βαθιές και περίπλοκες από τη γεωγραφική απόσταση."

Για την απόστασή του από τον κόσμο προσπαθεί να γράψει ο Λουί. Στο πρώτο μέρος απευθύνει φανταστικούς μονολόγους στον πατέρα του. Στον πατέρα του που καπνίζει πολύ, που πίνει πολύ, που βλέπει τηλεόραση ατελείωτες ώρες, που βουλιάζει ολοένα και περισσότερο. Στον πατέρα του που αναρωτιέται γιατί το παιδί του είναι έτσι και, κυρίως, γιατί του αρέσουν τα αγόρια ενώ θα έπρεπε να του αρέσουν τα κορίτσια. Του μιλάει για την Έλενα, την κοπέλα που του άλλαξε τη ζωή.

"Θα μου άρεσε να μιλούσα γι' αυτά σε κάποιον, νομίζω, να μπορώ να του πω για τη βία αυτού που συνέβαινε μέσα στο ίδιο μου το σώμα, όχι μια βία καταστροφική, όχι, το αντίθετο, μια βία όμορφη, η βία του ξεριζώματος, η βία που καθιστά δυνατή μια μορφή ελευθερίας."

Για αυτή τη βία προσπαθεί να γράψει ο Λουί. Στο δεύτερο μέρος μιλάει για τη γνωριμία του με τον Ντιντιέ και την οριστική ρήξη με το παρελθόν. Στο τρίτο απευθύνει φανταστικούς μονολόγους στην Έλενα. Ένα είδος απολογίας προς εκείνη αλλά και όλους τους άλλους ανθρώπους που έπρεπε να αφήσει πίσω.

"Δεν νοσταλγώ τη φτώχεια, μόνο τις μυρωδιές και τις εικόνες. {...}

Δεν νοσταλγώ τη φτώχεια αλλά τη δυνατότητα του παρόντος. {...}

Είναι το παρόν που μου λείπει."

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι IMG_20221023_125209-01.jpgΟ Λουί προσπαθεί να επανεπινοήσει τον εαυτό του και να μεταμορφωθεί. Αν και η λέξη προσπαθεί μοιάζει φτωχή: δεν έχει άλλη επιλογή. Αυτή είναι η μόνη του διέξοδος. Και το κάνει με όποιο τίμημα. Ξανά και ξανά. Τα βάζει με το τέρας. Και φοβάται, φοβάται πολύ. Φοβάται κάθε στιγμή. Σε κάνει να θες να πιάσεις το μολύβι και να γράψεις και εσύ. Αλλά δεν μπορείς παρά να αναρωτιέσαι: πού βρήκε τόσο θάρρος;

Ο Λουί είναι από τις λίγες περιπτώσεις συγγραφέων που έχει να πει κάτι ουσιαστικό και το κάνει απελπιστικά καλά. Σπαρακτικός, σαρωτικός, αληθινός μέχρι αηδίας, δεν μοιάζει με κανέναν άλλον συγγραφέα. Κάθε του πρόταση είναι πυκνή, γεμάτη αγωνία και πάθος. Απευθύνεται στον πόνο που κατοικεί μέσα μας και ψάχνει διέξοδο.

ΥΓ.: Όχι, δεν θα πω το τετριμμένο: εάν ένα βιβλίο πρέπει να διαβάσεις είναι αυτό. Μπορεί να το διαβάσεις και να μην σου πει τίποτα. Τότε θα χαρώ πολύ. Σημαίνει ότι η ζωή, μάλλον, σου φέρθηκε γλυκά.

Info

Αλλαγή: Μέθοδος, Εντουάρ Λουί

Μετάφραση: Στέλα Ζουμπουλάκη

Εκδόσεις Αντίποδες, 2022, σ. 288

Μια σκέψη στο “Αλλαγή: Μέθοδος, Édouard Louis”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *