στο φως των βιβλίων
Όλες οι ιστορίες είναι και ιστορίες χεριών – που σηκώνουν, ζυγίζουν, δείχνουν, ενώνουν, ζυμώνουν, βελονιάζουν, χαϊδεύουν, πέφτουν αποκαμωμένα για ύπνο, κόβουν, τρώνε, σκουπίζουν, παίζουν μουσική, γδέρνουν, αδράχνουν, ξεφλουδίζουν, σφίγγουν, πυροβολούν, διπλώνουν. (…) Τούτη τη στιγμή κοιτάζω κάτω τα χέρια μου που θέλουν να σ’ αγγίξουν και φαντάζουν ασήμαντα, γιατί δε σ’ έχουν αγγίξει τόσο καιρό.
Διαβάστε περισσότερα “Από την Άιντα στον Χαβιέρ. Γράμματα σ’ έναν φυλακισμένο, John Berger”
“Άχ, πόσο παρανοϊκός, πόσο γελοίος, πόσο αξεδιάλυτος ο κόσμος!”
Είχα διαβάσει τον Παπαγάλο του Φλωμπέρ πριν πολλά χρόνια. Τότε που το όνομα του Julian Barnes δεν μου έλεγε πολλά. Τόσο παλιά που δεν θυμάμαι αρκετά από την υπόθεση, εκτός του ότι μου άρεσε πάρα πολύ. Στο ράφι μου υπάρχουν αρκετά από τα βιβλία του αλλά οι Αναχωρήσεις, το τελευταίο του βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα, το αγόρασα με το που το είδα και το ξεκίνησα την επόμενη κιόλας ημέρα. Κάτι που συμβαίνει σπάνια.
Διαβάστε περισσότερα “Αναχωρήσεις, Julian Barnes”
“Όταν όμως έσκυψε για να κοιτάξει το πρόσωπο του αγοριού κάτω από την κουκούλα που σχημάτιζε η κουβέρτα, φοβήθηκε πως είχε χαθεί κάτι που δεν μπορούσε να αναπληρωθεί.”
Ήρθε, αισίως, εκείνη η στιγμή του χρόνου κατά την οποία γίνονται οι απολογισμοί. Ένας από τους αγαπημένους είναι εκείνος που μετράς τα ταξίδια που έκανες, τα μέρη που γνώρισες, τις ταινίες ή τις παραστάσεις που είδες, τις εκθέσεις που επισκέφτηκες και, φυσικά, τα βιβλία που διάβασες. Στέκεσαι, λοιπόν, μπροστά από τα ράφια, ψάχνεις από εδώ, ψάχνεις από εκεί. Φέτος σαν να δυσκολεύτηκα αρχικά να καταλήξω στο ποια ήταν τα αγαπημένα. Και αφού δίστασα, αποφάσισα να λειτουργήσω παρορμητικά. Να μη σκεφτώ πολύ. Και έτσι τοποθέτησα σε μια στοίβα όσα ήταν καλά αλλά σε μία άλλη όσα ήταν, για εμένα, συγκλονιστικά. Και ύστερα κάθισα να σκεφτώ τι ήταν αυτό που με ώθησε να ξεχωρίσω τα μεν από τα δε. Χωρίς πολλές αναλύσεις, απλά τι μου έμεινε από κάθε βιβλίο. Και, ναι, μου αρέσουν πολύ οι λίστες.
Διαβάστε περισσότερα “Τα αγαπημένα του 2025”
Αν και έχουν περάσει χρόνια, θυμάμαι ακόμα να διαβάζω τις πρώτες σελίδες του βιβλίου Αλλαγή: Μέθοδος του Εντουάρ Λουί, στο πλοίο για τη Σύρο. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα. Θυμάμαι τους παλμούς να ανεβαίνουν. Θυμάμαι τον θυμό να αναβλύζει, αλλά και τη λύτρωση να έρχεται. Κάτι να μετακινείται ελαφρώς μέσα μου. Θυμάμαι, τέλος, να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Έπειτα διάβασα ένα ένα, με μεγάλα διαλείμματα ενδιαμέσως, όλα τα βιβλία του. Μέχρι και το πιο πρόσφατο, την Κατάρρευση, με την οποία κλείνει τον οικογενειακό κύκλο, τα βιβλία του δηλαδή με θέμα την οικογένειά του και τη βία (με τα τόσα πολλά πρόσωπα) μέσα σε αυτή.
Διαβάστε περισσότερα “Η κατάρρευση, Édouard Louis”
Είναι ανακουφιστικό να ξέρεις τι να περιμένεις από έναν συγγραφέα. Και όταν συναντάς το όνομα του Patrick Modiano ξέρεις ότι θα διαβάσεις μια ιστορία για τη μνήμη και για τη λήθη. Για τον τρόπο που γράφονται μέσα μας οι αναμνήσεις και για τον τρόπο που, καμιά φορά, χάνονται λίγο λίγο όσο και αν προσπαθήσεις να αντισταθείς σε αυτό.
Διαβάστε περισσότερα “Η χορεύτρια, Patrick Modiano”
“…πόσο γρήγορα ξεχνάμε τις αποκρουστικές πλευρές μιας προσωπικότητας σε στιγμές κρίσης, οι οποίες επιτρέπουν την ψευδαίσθηση της ενότητας απέναντι σε πιο επικίνδυνους εχθρούς.”
Ξεκίνησα να διαβάζω τις Αντιαφηγήσεις λίγο καιρό πριν, στις αρχές του καλοκαιριού, και έκανα μια μεγάλη παύση κάπου στα μισά. Ένιωθα ότι οι πληροφορίες ήταν πολλές και τα συναισθήματα έντονα. Όταν το έπιασα ξανά δεν μπόρεσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Το δεύτερο μέρος κύλησε πιο γρήγορα και διέλυσε κάθε αμφιβολία που μπορεί να είχα στο πρώτο. Δουλεμένο λέξη λέξη αριστοτεχνικά, πολύπλοκο και πολύ στοχευμένο, άκρως σαγηνευτικό. Πλέον μπορώ να το δηλώσω με σιγουριά: αν προλαβαίνεις να διαβάσεις μόνο δύο ή τρία βιβλία μέσα στη χρονιά το ένα ας είναι αυτό.
Διαβάστε περισσότερα “Αντιαφηγήσεις, John Keene”
Επειδή καμιά φορά ο χρόνος είναι δυσεύρετος και με κόπο προλαβαίνεις να διαβάσεις, πόσο μάλλον να γράψεις τις σκέψεις σου για αυτά που έχεις διαβάσει, ακολουθούν συνοπτικά τέσσερα βιβλία που διάβασα αλλά δεν ξέχασα. Βιβλία που, ίσως, θα μπορούσες να στριμώξεις στην βαλίτσα των διακοπών. Βιβλία που, αν τελικά δεν προλάβεις να διαβάσεις το καλοκαίρι, μπορείς πάντοτε να τα πάρεις από το ράφι των αδιάβαστων τον χειμώνα που θα ‘ρθει…
Διαβάστε περισσότερα “Τα βιβλία που δεν ξεχνάς”
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, σε ένα μικρό χωριό της Κρήτης, ένα παιδί ακούει τις σκέψεις των νεκρών. Στην αρχή φαίνεται εξωπραγματικό, τρελό, έργο του Σατανά, έστω ένα κακό αστείο. Αργότερα, όμως, όλοι θέλουν να γνωρίσουν αυτό το παιδί που μπορεί να μεσολαβήσει προκειμένου να πουν δυο τελευταίες κουβέντες με τους νεκρούς τους. Ποιος δεν θα ήθελε, άλλωστε, να έχει μια τελευταία ευκαιρία με ένα αγαπημένο -ή και όχι τόσο αγαπημένο- πρόσωπο που μόλις έφυγε από τη ζωή;
Διαβάστε περισσότερα “Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους, Μιχάλης Αλμπάτης”
