Μικρά πράγματα σαν κι αυτά, Claire Keegan

Μέσα στα πολλά βιβλία που διαβάζεις, τα μεγάλα, τα βαρύγδουπα, τα έντονα, τα σπουδαία αλλά και αυτά που προσπαθούν καμιά φορά να σοκάρουν, βρίσκεις ενίοτε και κάποια μικρά, διακριτικά και ήσυχα που ακουμπάνε μεμιάς τη ψυχή σου. Ένα από αυτά είναι και το διαμαντάκι της Claire Keegan.

Διαβάστε περισσότερα “Μικρά πράγματα σαν κι αυτά, Claire Keegan”

Αλλαγή: Μέθοδος, Édouard Louis

Για τον Εντουάρ Λουί διάβαζα και άκουγα πολύ καιρό να μιλούν. Αναγνώστες εκστασιασμένοι αλλά και όχι. Κριτικές θερμές αλλά και όχι. Και εγώ απλά τον προσπερνούσα. Ώσπου έφτασε η στιγμή να τον γνωρίσω. Και να αποκτήσω μετά από καιρό – ο Raymond Carver νομίζω ήταν ο τελευταίος – έναν ακόμα αναγνωστικό εθισμό. Βρέθηκα να διαβάζω το βιβλίο του μέσα σε τρεις ημέρες. Θα μπορούσα και σε τρεις ώρες. Θα ήθελα να κρατήσει χρόνια η ανάγνωση. Πονούσε και απελευθέρωνε την ίδια στιγμή.

Διαβάστε περισσότερα “Αλλαγή: Μέθοδος, Édouard Louis”

Μια σημείωση για τον Julio Cortázar

«Όποιος δεν έχει διαβάσει Cortázar είναι καταδικασμένος».

Pablo Neruda

Ο χρόνος είναι αυτό το δειλό γκρίζο

σφυρίζοντας εκεί χωρίς να κάνει τίτοτα.

Διαβάστε περισσότερα “Μια σημείωση για τον Julio Cortázar”

Έθιμα ταφής, Hannah Kent

Για τα Έθιμα ταφής είχα μεγάλες προσδοκίες. Κρατούσα το βιβλίο στην άκρη, υπομονετικά, μέχρι να έχω κάποιες μέρες ελεύθερες από υποχρεώσεις, προκειμένου να του αφιερωθώ. Τελικά οι προσδοκίες μου επιβεβαιώθηκαν. Πρόκειται για ένα θαυμάσιο βιβλίο από κάθε άποψη. Και είναι, τουλάχιστον για το πρώτο μισό της χρονιάς, το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει.

Διαβάστε περισσότερα “Έθιμα ταφής, Hannah Kent”

Το τούνελ, Ernesto Sabato

…έτσι κι αλλιώς, υπήρχε ένα μόνο τούνελ, σκοτεινό και μοναχικό: το δικό μου.

Ολόκληρη η νουβέλα του Αργεντινού Ernesto Sabato θα μπορούσε να περιγραφεί με την παραπάνω πρόταση. Το Τούνελ είναι το χρονικό ενός εγκλήματος ερωτικού πάθους, η κατά κάποιον τρόπο απολογία του ζωγράφου Χουάν Πάμπλο Καστέλ, ο οποίος σκοτώνει την γυναίκα που ερωτεύτηκε παράφορα, όπως εξομολογείται από την πρώτη κιόλας πρόταση. Οι επόμενες σελίδες ξεδιπλώνουν τα σκοτάδια του μυαλού του.

Διαβάστε περισσότερα “Το τούνελ, Ernesto Sabato”

Πάνω στα ποτάμια που κυλούν, António Lobo Antunes

ποιος επιμένει να κατοικεί μέσα μας στο κέντρο αυτού που δεν ξέρουμε τι είναι και από το οποίο εξαρτάται η ζωή μας, τι έλλειψη απαντήσεων στις ερωτήσεις που κάνουμε χωρίς να λέμε τίποτα

Διαβάστε περισσότερα “Πάνω στα ποτάμια που κυλούν, António Lobo Antunes”

Άρθρο 353 του Ποινικού Κώδικα, Tanguy Viel

Ένα δωμάτιο ίσως γκρίζο. Στο κέντρο του ίσως να βρίσκεται ένα σκούρο καφέ ξύλινο γραφείο. Σε αυτό κάθονται δυο άντρες, ο ένας απέναντι στον άλλον, που μοιάζουν κατά κάποιον τρόπο. Παράλληλα διαφέρουν πολύ, καθώς ο ένας απολογείται, ο άλλος ακούει.

Διαβάστε περισσότερα “Άρθρο 353 του Ποινικού Κώδικα, Tanguy Viel”

τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα, Γιώργος Πετράκης

Τρεις ιστορίες

Να νομίζουν ότι τους κοιτάς στα μάτια. Αλλά εσύ να μην. Να κοιτάζεις γύρω γύρω το πρόσωπο. Να πιάνεις τις μικρές εκφράσεις. Τους μικροσκοπικούς σπασμούς. Όλες αυτές τις λεπτομέρειες που κάνουν ένα πρόσωπο να ξεχωρίζει από ένα άλλο. Στην περιφέρεια βρίσκεται το σύνολο.

Διαβάστε περισσότερα “τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα, Γιώργος Πετράκης”

Το Στιλέτο, Bogdan Teodorescu

Πολιτική φαντασία, ρατισμός και μίντια στη σύγχρονη ρουμανική κοινωνία.

Ρουμανία. Αρχές του 21ου αιώνα.

Ένας Ρομά μαχαιρώνεται θανάσιμα. Σχεδόν κανένας δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται. Ύστερα, σκοτώνεται άλλος ένας. Και μετά από λίγες μέρες ακόμη ένας. Οι εν ψυχρώ δολοφονίες πληθαίνουν επικίνδυνα. Ώσπου αυτός ο κατά συρροή δολοφόνος, που σκοτώνει χαρακτηριστικά με το στιλέτο του, δεν αργεί να κινητοποιήσει το ενδιαφέρον του Τύπου. Ο φόβος και η ανασφάλεια δεν αργεί να απλωθεί στην κοινωνία και αρχίζει να επηρεάζει σιγά σιγά όλους.

Διαβάστε περισσότερα “Το Στιλέτο, Bogdan Teodorescu”

Αφαίας και Τελαμώνος, Κώστας Κατσουλάρης

“Show, don´t tell”

Δεν αγαπώ ιδιαίτερα τα διηγήματα. Συνήθως με κρατούν σε μια απόσταση. Με κάποιες εξαιρέσεις φυσικά, από τον Carver και την Munro μέχρι τον Παπαδιαμάντη ή τον Χιόνη, συνήθως βρίσκω τις συλλογές διηγημάτων κάπως χλιαρές. Κάπως έτσι, χλιαρά, ξεκίνησα να διαβάζω τα τελευταία διηγήματα του Κώστα Κατσουλάρη -πρώτη μου επαφή με τη γραφή του- για να πέσω τελείως έξω. 

Διαβάστε περισσότερα “Αφαίας και Τελαμώνος, Κώστας Κατσουλάρης”