στο φως των βιβλίων
Έχεις φτάσει σε εκείνη την ηλικία που ένα βιβλίο διαβασμένο πριν από πολλά χρόνια μπορεί να μην σου θυμίζει τίποτα. Όχι γιατί δεν σου άρεσε. Ίσα ίσα. Αλλά τα χρόνια περνάνε αδυσώπητα. Στα μισά του βιβλίου κάτι σε σπρώχνει να πας σε ένα συγκεκριμένο ράφι μιας βιβλιοθήκης. Να το! Το ίδιο βιβλίο σε μια άλλη έκδοση, εξαντλημένη πλέον.
Διαβάστε περισσότερα “Καλοκαιρινό ταξίδι, Truman Capote”
Ο Αθέατος βίος του Ammaniti είναι η κλασική περίπτωση μυθιστορήματος που ενώ δεν είναι εξαιρετικά πρωτότυπο σε κάνει να κολλάς. Είναι, επίσης, το μυθιστόρημα εκείνο που κινείται ανάμεσα σε διάφορα είδη, είναι ψυχογραφικό, έχει αγωνία και χιούμορ, είναι ρομαντικό και πολύ σύγχρονο, οπότε δεν μπορούσα παρά να το λατρέψω.
Διαβάστε περισσότερα “Αθέατος βίος, Niccolò Ammaniti”
Όλες οι ιστορίες είναι και ιστορίες χεριών – που σηκώνουν, ζυγίζουν, δείχνουν, ενώνουν, ζυμώνουν, βελονιάζουν, χαϊδεύουν, πέφτουν αποκαμωμένα για ύπνο, κόβουν, τρώνε, σκουπίζουν, παίζουν μουσική, γδέρνουν, αδράχνουν, ξεφλουδίζουν, σφίγγουν, πυροβολούν, διπλώνουν. (…) Τούτη τη στιγμή κοιτάζω κάτω τα χέρια μου που θέλουν να σ’ αγγίξουν και φαντάζουν ασήμαντα, γιατί δε σ’ έχουν αγγίξει τόσο καιρό.
Διαβάστε περισσότερα “Από την Άιντα στον Χαβιέρ. Γράμματα σ’ έναν φυλακισμένο, John Berger”
“Όταν όμως έσκυψε για να κοιτάξει το πρόσωπο του αγοριού κάτω από την κουκούλα που σχημάτιζε η κουβέρτα, φοβήθηκε πως είχε χαθεί κάτι που δεν μπορούσε να αναπληρωθεί.”
Ήρθε, αισίως, εκείνη η στιγμή του χρόνου κατά την οποία γίνονται οι απολογισμοί. Ένας από τους αγαπημένους είναι εκείνος που μετράς τα ταξίδια που έκανες, τα μέρη που γνώρισες, τις ταινίες ή τις παραστάσεις που είδες, τις εκθέσεις που επισκέφτηκες και, φυσικά, τα βιβλία που διάβασες. Στέκεσαι, λοιπόν, μπροστά από τα ράφια, ψάχνεις από εδώ, ψάχνεις από εκεί. Φέτος σαν να δυσκολεύτηκα αρχικά να καταλήξω στο ποια ήταν τα αγαπημένα. Και αφού δίστασα, αποφάσισα να λειτουργήσω παρορμητικά. Να μη σκεφτώ πολύ. Και έτσι τοποθέτησα σε μια στοίβα όσα ήταν καλά αλλά σε μία άλλη όσα ήταν, για εμένα, συγκλονιστικά. Και ύστερα κάθισα να σκεφτώ τι ήταν αυτό που με ώθησε να ξεχωρίσω τα μεν από τα δε. Χωρίς πολλές αναλύσεις, απλά τι μου έμεινε από κάθε βιβλίο. Και, ναι, μου αρέσουν πολύ οι λίστες.
Διαβάστε περισσότερα “Τα αγαπημένα του 2025”
Αν και έχουν περάσει χρόνια, θυμάμαι ακόμα να διαβάζω τις πρώτες σελίδες του βιβλίου Αλλαγή: Μέθοδος του Εντουάρ Λουί, στο πλοίο για τη Σύρο. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα. Θυμάμαι τους παλμούς να ανεβαίνουν. Θυμάμαι τον θυμό να αναβλύζει, αλλά και τη λύτρωση να έρχεται. Κάτι να μετακινείται ελαφρώς μέσα μου. Θυμάμαι, τέλος, να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Έπειτα διάβασα ένα ένα, με μεγάλα διαλείμματα ενδιαμέσως, όλα τα βιβλία του. Μέχρι και το πιο πρόσφατο, την Κατάρρευση, με την οποία κλείνει τον οικογενειακό κύκλο, τα βιβλία του δηλαδή με θέμα την οικογένειά του και τη βία (με τα τόσα πολλά πρόσωπα) μέσα σε αυτή.
Διαβάστε περισσότερα “Η κατάρρευση, Édouard Louis”
Επειδή καμιά φορά ο χρόνος είναι δυσεύρετος και με κόπο προλαβαίνεις να διαβάσεις, πόσο μάλλον να γράψεις τις σκέψεις σου για αυτά που έχεις διαβάσει, ακολουθούν συνοπτικά τέσσερα βιβλία που διάβασα αλλά δεν ξέχασα. Βιβλία που, ίσως, θα μπορούσες να στριμώξεις στην βαλίτσα των διακοπών. Βιβλία που, αν τελικά δεν προλάβεις να διαβάσεις το καλοκαίρι, μπορείς πάντοτε να τα πάρεις από το ράφι των αδιάβαστων τον χειμώνα που θα ‘ρθει…
Διαβάστε περισσότερα “Τα βιβλία που δεν ξεχνάς”
Η Λούσυ Μπάρτον είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου ηρωίδες μυθιστορημάτων. Οικεία, απλή, τρυφερή, τραυματισμένη αλλά και γεμάτη, έτοιμη να ταξιδέψει στο παρελθόν για να αντικρίσει όσα την πόνεσαν αλλά και με το βλέμμα στο τώρα, έτοιμη να βουτήξει σε νέες εμπειρίες. Σε αυτό το τέταρτο μυθιστόρημα της Λούσυ , ωστόσο, κάτι με ενόχλησε με το που ξεκίνησα να το διαβάζω…
Διαβάστε περισσότερα “Η Λούσυ δίπλα στη θάλασσα, Elizabeth Strout”
Κάθε νέο βιβλίο του Εντουάρ Λουί μου μοιάζει με ένα κομμάτι ενός παζλ. Εκείνου της ζωής του. Μιας ζωής γεμάτη εντάσεις, πολυπλοκότητα και θάρρος. Ενός αγώνα διαρκείας. Έτσι και στο τελευταίο του βιβλίο· γράφει για τη μητέρα του και το χρονικό του δικού της αγώνα προς την ελευθερία.
Διαβάστε περισσότερα “Η Μονίκ δραπετεύει, Édouard Louis”
