Τα βιβλία της χρονιάς μου [2022]

«Με τα βιβλία συμβαίνει ό,τι και με τους ανθρώπους: ένας μικρός αριθμός είναι πολύ σημαντικά και τα υπόλοιπα χάνονται στο πλήθος.»
Βολταίρος

Διαβάστε περισσότερα “Τα βιβλία της χρονιάς μου [2022]”

Μικρά πράγματα σαν κι αυτά, Claire Keegan

Μέσα στα πολλά βιβλία που διαβάζεις, τα μεγάλα, τα βαρύγδουπα, τα έντονα, τα σπουδαία αλλά και αυτά που προσπαθούν καμιά φορά να σοκάρουν, βρίσκεις ενίοτε και κάποια μικρά, διακριτικά και ήσυχα που ακουμπάνε μεμιάς τη ψυχή σου. Ένα από αυτά είναι και το διαμαντάκι της Claire Keegan.

Διαβάστε περισσότερα “Μικρά πράγματα σαν κι αυτά, Claire Keegan”

Το τούνελ, Ernesto Sabato

…έτσι κι αλλιώς, υπήρχε ένα μόνο τούνελ, σκοτεινό και μοναχικό: το δικό μου.

Ολόκληρη η νουβέλα του Αργεντινού Ernesto Sabato θα μπορούσε να περιγραφεί με την παραπάνω πρόταση. Το Τούνελ είναι το χρονικό ενός εγκλήματος ερωτικού πάθους, η κατά κάποιον τρόπο απολογία του ζωγράφου Χουάν Πάμπλο Καστέλ, ο οποίος σκοτώνει την γυναίκα που ερωτεύτηκε παράφορα, όπως εξομολογείται από την πρώτη κιόλας πρόταση. Οι επόμενες σελίδες ξεδιπλώνουν τα σκοτάδια του μυαλού του.

Διαβάστε περισσότερα “Το τούνελ, Ernesto Sabato”

Αφαίας και Τελαμώνος, Κώστας Κατσουλάρης

“Show, don´t tell”

Δεν αγαπώ ιδιαίτερα τα διηγήματα. Συνήθως με κρατούν σε μια απόσταση. Με κάποιες εξαιρέσεις φυσικά, από τον Carver και την Munro μέχρι τον Παπαδιαμάντη ή τον Χιόνη, συνήθως βρίσκω τις συλλογές διηγημάτων κάπως χλιαρές. Κάπως έτσι, χλιαρά, ξεκίνησα να διαβάζω τα τελευταία διηγήματα του Κώστα Κατσουλάρη -πρώτη μου επαφή με τη γραφή του- για να πέσω τελείως έξω. 

Διαβάστε περισσότερα “Αφαίας και Τελαμώνος, Κώστας Κατσουλάρης”

Τα βιβλία της χρονιάς

Είναι εκείνες οι ημέρες του χρόνου που αγαπάμε να μισούμε -ή το αντίστροφο· εκείνες οι μέρες κατά τις οποίες οι περισσότεροι αναρωτιόμαστε τι πήγε καλά και τι όχι, τι καταφέραμε και τι όχι… Το παρήγορο είναι ότι λίγες μέρες αργότερα επιστρέφουμε στα συνηθισμένα και ξεχνάμε για λίγο αυτή την πλευρά του εαυτού μας. 

Αν είναι να μιλήσουμε για κάτι λοιπόν, και καθώς για όλα τα υπόλοιπα χρειάζεται χρόνος και κόπος, ας μιλήσουμε για τα βιβλία που αγαπήσαμε την χρονιά που πέρασε.

Διαβάστε περισσότερα “Τα βιβλία της χρονιάς”

Τα βιβλία του Νοέμβρη

Ο Πότης, Hans Fallada///Τα Χρόνια, Annie Ernaux

Αρχές Νοέμβρη. Ξεκινάς να διαβάζεις τον Πότη, ένα βιβλίο για το οποίο έχεις ακούσει τόσα πολλά. Αρχικά έχεις μεγάλες προσδοκίες. Όλα μοιάζουν να επιβεβαιώνονται. Κάπου στα μισά νιώθεις να απογοητεύεσαι. Κάνεις υπομονή και χωρίς να το αντιληφθείς αρχίζεις να βυθίζεσαι αθόρυβα σε μια ζοφερή ατμόσφαιρα. Οδεύεις προς το τέλος, κρατάς την αναπνοή σου και ακούγεται εκείνο το κράκ. Ξέρεις ότι μόλις διάβασες ένα σπουδαίο βιβλίο.

Διαβάστε περισσότερα “Τα βιβλία του Νοέμβρη”

Το καλοκαίρι του Luca Ricci

Ξεκίνησα να διαβάζω το Καλοκαίρι του Luca Ricci κάπως επιπόλαια. Σκέφτηκα ότι θα πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο, από εκείνα τα ενδιάμεσα, τα γρήγορα, τα ανέμελα και τα κάπως βιαστικά, που τα ξεχνάς την επόμενη ημέρα. Δεν συνέβη ακριβώς έτσι.

Διαβάστε περισσότερα “Το καλοκαίρι του Luca Ricci”

Σάγκι Μπέιν, Douglas Stuart

Ο Αύγουστος δεν άφησε περιθώρια για πολλές αναγνώσεις. Ωστόσο, το βιβλίο του μήνα, ο Σάγκι Μπέιν, με αποζημίωσε. Διαβασμένο δύο φορές, για διάφορους λόγους, το μυθιστόρημα του Douglas Stuart μού άρεσε πολύ. Δεν είχε εκείνα τα βαρύγδουπα και μελό στοιχεία, παρότι καταπιάνεται με το θέμα της σκληρής ενηλικίωσης, και αυτό είναι σπουδαίο κατόρθωμα. 

Διαβάστε περισσότερα “Σάγκι Μπέιν, Douglas Stuart”

Καλοκαίρι. Τα βιβλία του Ιουλίου.

Στη καρδιά του καλοκαιριού. Αν κλείσεις για λίγο τα μάτια σχηματίζονται μεμιάς εικόνες· σκόρπιες και συχνά ασύνδετες. Ξεπηδούν ήχοι από παντού· ο παφλασμός των κυμάτων, το τραγούδι των τζιτζικιών, ο ήχος της σελίδας του βιβλίου όταν ένα ελαφρύ αεράκι το σπρώχνει δεξιά ή αριστερά. Και λιγοστοί κόκκοι άμμου που κολλάνε ανάμεσα στις σελίδες.

Διαβάστε περισσότερα “Καλοκαίρι. Τα βιβλία του Ιουλίου.”

Τα πρώτα αστυνομικά του καλοκαιριού

Το Μπλουζ της Πεταλούδας και ο Μάγειρας της Αλκυόνης.

Εάν ο Κάρβερ, ο έξι μηνών σκύλος μου, διάβαζε, νομίζω ότι θα λάτρευε την αστυνομική λογοτεχνία. Έτσι όπως βαριέται εύκολα, πετάγεται να δει τι γίνεται με τον παραμικρό ήχο, έτσι όπως είναι μυστήριος και υπερκινητικός, νομίζω τα δύο βιβλία που ακολουθούν θα του ταίριαζαν γάντι. 

Διαβάστε περισσότερα “Τα πρώτα αστυνομικά του καλοκαιριού”