Τα βιβλία του Νοέμβρη

Ο Πότης, Hans Fallada///Τα Χρόνια, Annie Ernaux

Αρχές Νοέμβρη. Ξεκινάς να διαβάζεις τον Πότη, ένα βιβλίο για το οποίο έχεις ακούσει τόσα πολλά. Αρχικά έχεις μεγάλες προσδοκίες. Όλα μοιάζουν να επιβεβαιώνονται. Κάπου στα μισά νιώθεις να απογοητεύεσαι. Κάνεις υπομονή και χωρίς να το αντιληφθείς αρχίζεις να βυθίζεσαι αθόρυβα σε μια ζοφερή ατμόσφαιρα. Οδεύεις προς το τέλος, κρατάς την αναπνοή σου και ακούγεται εκείνο το κράκ. Ξέρεις ότι μόλις διάβασες ένα σπουδαίο βιβλίο.

Διαβάστε περισσότερα “Τα βιβλία του Νοέμβρη”

Το καλοκαίρι του Luca Ricci

Ξεκίνησα να διαβάζω το Καλοκαίρι του Luca Ricci κάπως επιπόλαια. Σκέφτηκα ότι θα πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο, από εκείνα τα ενδιάμεσα, τα γρήγορα, τα ανέμελα και τα κάπως βιαστικά, που τα ξεχνάς την επόμενη ημέρα. Δεν συνέβη ακριβώς έτσι.

Διαβάστε περισσότερα “Το καλοκαίρι του Luca Ricci”

Σάγκι Μπέιν, Douglas Stuart

Ο Αύγουστος δεν άφησε περιθώρια για πολλές αναγνώσεις. Ωστόσο, το βιβλίο του μήνα, ο Σάγκι Μπέιν, με αποζημίωσε. Διαβασμένο δύο φορές, για διάφορους λόγους, το μυθιστόρημα του Douglas Stuart μού άρεσε πολύ. Δεν είχε εκείνα τα βαρύγδουπα και μελό στοιχεία, παρότι καταπιάνεται με το θέμα της σκληρής ενηλικίωσης, και αυτό είναι σπουδαίο κατόρθωμα. 

Διαβάστε περισσότερα “Σάγκι Μπέιν, Douglas Stuart”

Καλοκαίρι. Τα βιβλία του Ιουλίου.

Στη καρδιά του καλοκαιριού. Αν κλείσεις για λίγο τα μάτια σχηματίζονται μεμιάς εικόνες· σκόρπιες και συχνά ασύνδετες. Ξεπηδούν ήχοι από παντού· ο παφλασμός των κυμάτων, το τραγούδι των τζιτζικιών, ο ήχος της σελίδας του βιβλίου όταν ένα ελαφρύ αεράκι το σπρώχνει δεξιά ή αριστερά. Και λιγοστοί κόκκοι άμμου που κολλάνε ανάμεσα στις σελίδες.

Διαβάστε περισσότερα “Καλοκαίρι. Τα βιβλία του Ιουλίου.”

Τα πρώτα αστυνομικά του καλοκαιριού

Το Μπλουζ της Πεταλούδας και ο Μάγειρας της Αλκυόνης.

Εάν ο Κάρβερ, ο έξι μηνών σκύλος μου, διάβαζε, νομίζω ότι θα λάτρευε την αστυνομική λογοτεχνία. Έτσι όπως βαριέται εύκολα, πετάγεται να δει τι γίνεται με τον παραμικρό ήχο, έτσι όπως είναι μυστήριος και υπερκινητικός, νομίζω τα δύο βιβλία που ακολουθούν θα του ταίριαζαν γάντι. 

Διαβάστε περισσότερα “Τα πρώτα αστυνομικά του καλοκαιριού”

Αντίο, φαντάσματα, Nadia Terranova

Υπάρχουν ορισμένα βιβλία που σου ταιριάζουν πολύ και συνήθως αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το θέμα ή το ύφος τους. Έχουν κάποια από εκείνα τα χαρακτηριστικά που για κάποιο λόγο δυσκολεύεσαι να περιγράψεις με ακρίβεια. Ένα τέτοιο βιβλίο ήταν για εμένα και το Αντίο, φαντάσματα, της Ιταλίδας Nadia Terranova, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Διαβάστε περισσότερα “Αντίο, φαντάσματα, Nadia Terranova”

Τρεις γυναίκες

Annie Ernaux, Ornela Vorpsi, Ξένια Κουναλάκη

Διαβάστε περισσότερα “Τρεις γυναίκες”

Manhattan Transfer, John Dos Passos

Οι δύο όψεις του αμερικανικού ονείρου.

Το 1925 δημοσιεύτηκε το Manhattan Transfer. Συγγραφέας του ο John Dos Passos, εκπρόσωπος της “Χαμένης Γενιάς” των αμερικανών πεζογράφων, ο οποίος γεννήθηκε στο Σικάγο το 1896 και ο πατέρας του ήταν αμερικανο-πορτογαλικής καταγωγής. Θέμα του βιβλίου ο αμερικανικός τρόπος ζωής, πριν από την έκρηξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του τριάντα.

Διαβάστε περισσότερα “Manhattan Transfer, John Dos Passos”

Διαβάζοντας Alice Munro

“Ακόμα της έλειπε εκείνη η συγκεκριμένη αυθόρμητη αίσθηση ευτυχίας, όμως είχε μια ανάμνηση για το πώς ήταν.”

Για όσους στέκουν δύσπιστοι απέναντι στα διηγήματα – όπως και εγώ λίγο ή πολύ πριν τον Raymond Carver – μια γνωριμία με το έργο της Alice Munro ίσως τους κάνει να αλλάξουν γνώμη. Μεστή, λιτή και απλή, αλλά πάντοτε τολμηρή, καταπιάνεται με τον άνθρωπο και τα πιο βαθιά του ένστικτα και συναισθήματα και σε κερδίζει αναπάντεχα εύκολα.

Διαβάστε περισσότερα “Διαβάζοντας Alice Munro”

Ελέφαντας, Raymond Carver

“Μπορεί να ξαναγυρίσεις μια μέρα, λέει, μπορεί και όχι. Αυτό θα διαλυθεί σιγά σιγά, ξέρεις. Πολύ σύντομα θ’ αρχίσεις και πάλι να αισθάνεσαι άσχημα. Μπορεί απ’ αυτό να βγει ένα ωραίο διήγημα, λέει.”

Ο Raymond Carver έχει την ικανότητα να φτιάχνει διηγήματα από φαινομενικά μικρά πράγματα. Με μια πρώτη ματιά οι ιστορίες του δεν έχουν τίποτα το βαρύγδουπο, δεν συμβαίνουν σπουδαία πράγματα σε αυτές. Ωστόσο, η καρδιά χτυπά λίγο πιο γρήγορα κάθε φορά που τον διαβάζω. Έχει αυτό τον μαγικό τρόπο να περιγράφει τις σιωπές. Και αυτές οι σιωπές λένε όσα θα έλεγε κάποιος άλλος σε ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα. Κάποια από τα διηγήματά του μου φέρνουν στο νου τον Wim Wenders και την ατμόσφαιρα της ταινίας Paris, Texas (1984) που τόσο αγαπώ.

Διαβάστε περισσότερα “Ελέφαντας, Raymond Carver”