Διαβάστε περισσότερα “Ο δρόμος, Cormac McCarthy”
Ο δρόμος, Cormac McCarthy
“Όταν όμως έσκυψε για να κοιτάξει το πρόσωπο του αγοριού κάτω από την κουκούλα που σχημάτιζε η κουβέρτα, φοβήθηκε πως είχε χαθεί κάτι που δεν μπορούσε να αναπληρωθεί.”
Ετικέτα: Ξένοι συγγραφείς
Τα αγαπημένα του 2025
Ήρθε, αισίως, εκείνη η στιγμή του χρόνου κατά την οποία γίνονται οι απολογισμοί. Ένας από τους αγαπημένους είναι εκείνος που μετράς τα ταξίδια που έκανες, τα μέρη που γνώρισες, τις ταινίες ή τις παραστάσεις που είδες, τις εκθέσεις που επισκέφτηκες και, φυσικά, τα βιβλία που διάβασες. Στέκεσαι, λοιπόν, μπροστά από τα ράφια, ψάχνεις από εδώ, ψάχνεις από εκεί. Φέτος σαν να δυσκολεύτηκα αρχικά να καταλήξω στο ποια ήταν τα αγαπημένα. Και αφού δίστασα, αποφάσισα να λειτουργήσω παρορμητικά. Να μη σκεφτώ πολύ. Και έτσι τοποθέτησα σε μια στοίβα όσα ήταν καλά αλλά σε μία άλλη όσα ήταν, για εμένα, συγκλονιστικά. Και ύστερα κάθισα να σκεφτώ τι ήταν αυτό που με ώθησε να ξεχωρίσω τα μεν από τα δε. Χωρίς πολλές αναλύσεις, απλά τι μου έμεινε από κάθε βιβλίο. Και, ναι, μου αρέσουν πολύ οι λίστες.
Διαβάστε περισσότερα “Τα αγαπημένα του 2025”
Η κατάρρευση, Édouard Louis
Αν και έχουν περάσει χρόνια, θυμάμαι ακόμα να διαβάζω τις πρώτες σελίδες του βιβλίου Αλλαγή: Μέθοδος του Εντουάρ Λουί, στο πλοίο για τη Σύρο. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα. Θυμάμαι τους παλμούς να ανεβαίνουν. Θυμάμαι τον θυμό να αναβλύζει, αλλά και τη λύτρωση να έρχεται. Κάτι να μετακινείται ελαφρώς μέσα μου. Θυμάμαι, τέλος, να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Έπειτα διάβασα ένα ένα, με μεγάλα διαλείμματα ενδιαμέσως, όλα τα βιβλία του. Μέχρι και το πιο πρόσφατο, την Κατάρρευση, με την οποία κλείνει τον οικογενειακό κύκλο, τα βιβλία του δηλαδή με θέμα την οικογένειά του και τη βία (με τα τόσα πολλά πρόσωπα) μέσα σε αυτή.
Διαβάστε περισσότερα “Η κατάρρευση, Édouard Louis”
Τα βιβλία που δεν ξεχνάς
Επειδή καμιά φορά ο χρόνος είναι δυσεύρετος και με κόπο προλαβαίνεις να διαβάσεις, πόσο μάλλον να γράψεις τις σκέψεις σου για αυτά που έχεις διαβάσει, ακολουθούν συνοπτικά τέσσερα βιβλία που διάβασα αλλά δεν ξέχασα. Βιβλία που, ίσως, θα μπορούσες να στριμώξεις στην βαλίτσα των διακοπών. Βιβλία που, αν τελικά δεν προλάβεις να διαβάσεις το καλοκαίρι, μπορείς πάντοτε να τα πάρεις από το ράφι των αδιάβαστων τον χειμώνα που θα ‘ρθει…
Διαβάστε περισσότερα “Τα βιβλία που δεν ξεχνάς”
Η Λούσυ δίπλα στη θάλασσα, Elizabeth Strout
Η Λούσυ Μπάρτον είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου ηρωίδες μυθιστορημάτων. Οικεία, απλή, τρυφερή, τραυματισμένη αλλά και γεμάτη, έτοιμη να ταξιδέψει στο παρελθόν για να αντικρίσει όσα την πόνεσαν αλλά και με το βλέμμα στο τώρα, έτοιμη να βουτήξει σε νέες εμπειρίες. Σε αυτό το τέταρτο μυθιστόρημα της Λούσυ , ωστόσο, κάτι με ενόχλησε με το που ξεκίνησα να το διαβάζω…
Διαβάστε περισσότερα “Η Λούσυ δίπλα στη θάλασσα, Elizabeth Strout”
Η Μονίκ δραπετεύει, Édouard Louis
Κάθε νέο βιβλίο του Εντουάρ Λουί μου μοιάζει με ένα κομμάτι ενός παζλ. Εκείνου της ζωής του. Μιας ζωής γεμάτη εντάσεις, πολυπλοκότητα και θάρρος. Ενός αγώνα διαρκείας. Έτσι και στο τελευταίο του βιβλίο· γράφει για τη μητέρα του και το χρονικό του δικού της αγώνα προς την ελευθερία.
Διαβάστε περισσότερα “Η Μονίκ δραπετεύει, Édouard Louis”
Λετισιά ή το τέλος των ανδρών, Ivan Jablonka
Ακούμε πολύ συχνά για δολοφονίες γυναικών. Σχεδόν καθημερινά. Συνήθως, είναι μια αναφορά στο δελτίο ειδήσεων ή ένα ρεπορτάζ, το οποίο αντικαθίσταται λίγο αργότερα από ένα άλλο, πιο βαρύγδουπο, σίγουρα πιο φρέσκο οπότε και πιο ενδιαφέρον, ενδεχομένως, νέο. Το 2016, ο πολωνοεβραϊκής καταγωγής καθηγητής Ιστορίας και συγγραφέας Ivan Jablonka αποφάσισε να εκδώσει ένα βιβλίο για μια δολοφονημένη νεαρή γυναίκα, την Γαλλίδα Λετισιά, να ξετυλίξει το νήμα της ζωής της καθώς και της δολοφονίας της και να αφιερώσει 400 σελίδες σε εκείνη και σε ένα γεγονός που συγκλόνισε τη Γαλλία.
Διαβάστε περισσότερα “Λετισιά ή το τέλος των ανδρών, Ivan Jablonka”
Κολυμπώντας, Julie Otsuka
The Swimmers είναι ο πρωτότυπος τίτλος του ιδιαίτερου έργου της Julie Otsuka, Αμερικανίδας με ιαπωνική καταγωγή από τους γονείς της, που δεν σε προϊδεάζει γι’ αυτό που θα διαβάσεις. Το βιβλίο Κολυμπώντας, όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά, είναι ένα ιδιαίτερο έργο κυρίως ως προς τη μορφή του. Εάν δεν ξέρεις τι να περιμένεις από αυτό αργείς να συνειδητοποιήσεις τον αόρατο συνδετικό κρίκο και να εντοπίσεις τον πρωταγωνιστή του έργου. Στην αρχή πρωταγωνιστές είναι οι επισκέπτες μιας πισίνας. Έπειτα, η Άλις, μια τεχνικός μικροβιολόγος εργαστηρίου και πλέον συνταξιούχος. Στη συνέχεια ένα κέντρο φροντίδας ανθρώπων με προβλήματα μνήμης και, στο τέλος, η κόρη της Άλις. Πως συνδέονται όλοι αυτοί και γιατί;
Διαβάστε περισσότερα “Κολυμπώντας, Julie Otsuka”
Τα αγαπημένα του 2023
Μπορεί να μην διάβασα τόσα όσα θα ήθελα, αλλά κάνοντας τον αναγνωστικό απολογισμό της χρονιάς συνειδητοποιώ ότι διάβασα ορισμένα πολύ αξιόλογα βιβλία. Ιδού!
Διαβάστε περισσότερα “Τα αγαπημένα του 2023”
Το παλιοκόριτσο, Mario Vargas Llosa
Ένας άντρας και μια γυναίκα. Εκείνος την αγαπάει παράφορα. Θα έδινε τη ζωή του για εκείνη. Εκείνη μοιάζει να θέλει απλά να τον παιδεύει. Εκείνος την περιμένει, εκείνη φεύγει και έρχεται, αφήνοντάς του πληγές. Όσο βαθύτερες, τόσο καλύτερα. Εγωίστρια, σαδίστρια; Φαινομενικά ναι. Ή μήπως όχι;
Το παλιοκόριτσο, του συγγραφέα Mario Vargas Llosa, είναι μια συνταρακτική και ανεπανάληπτη ιστορία έρωτα και πάθους. Στο τέλος κάθε κεφαλαίου θες να αφήσεις το βιβλίο και να μην το ξαναπιάσεις. Εκνευρίζεσαι. Δεν το κάνεις όμως. Γιατι το Παλιοκόριτσο δεν είναι μόνο μια ιστορία έρωτα. Στα επτά κεφάλαιά του ο αναγνώστης ταξιδεύει από τη Λίμα στο Παρίσι, από το Παρίσι στο Λονδίνο, από εκεί στο Τόκιο, για να καταλήξει στην Μαδρίτη, μέσα σε τέσσερις δεκαετίες.
Διαβάστε περισσότερα “Το παλιοκόριτσο, Mario Vargas Llosa”